Sene 2028 Ankara’nın karlı Kızılay sokaklarında öylece yürüyorum. Etraf fazlasıyla sessiz. Lakin sokakta insan olmadığından değil. Onca insan işe, okula gitmek için duraklarda, kaldırımlarda bekliyor.
Yaşlı Rıza amca çoktan fırının kepenklerini kaldırmış, terzi Aysel ablaysa işini yarılamış. Peki neydi, nedendi bu sessizlik? Havanın verdiği kasvetli ruh hali miydi birbirimizle iki kelam bile ettirmeyen yoksa o çok marifetmiş gibi elimizden düşürmediğimiz telefon denilen zımbırtı mı?
Aslına bakarsak bunu tartışmak bile yersiz. Eskiden böyle miydi? Hani nerede iki dakika içerisinde tüm hayat hikâyesini anlatan geveze teyzeler, nerede dünkü maçın kritiğini yapan fanatikler? Bazılarınızdan duyar gibiyim “E yabancıyla da konuşulur mu?” diyenleri. Ah bu çok övdüğümüz teknoloji nasıl da yabancılaştırdı bizi birbirimizden, nasıl da uzaklaştırdı birlik duygumuzdan, birliğimizden.
Oysa ne olurdu ki hiç girmeseydi hayatımıza bu teknoloji. Fakat artık bunları konuşmak nafile. Çoktan hepimiz birer bağımlı, kendimize bile yabancı olmuşuz da haberimiz yok.
Suna Top
11-C
