Bir gün bir çocuk sahilde elinde bisikleti, uçurtması ve yanındaki annesi ile güzel havanın tadını çıkarıyorlarmış. Sanki elini uzatsa gökyüzündeki kuşlara ve bulutlara değecekmiş gibi. Bir elindeki uçurtmasına bir de bisikletine baktı. Uçurtmasını bisikletinin direksiyonuna bağlarken konuştu. “Anne, uçurtma ve direksiyonun ne çok ortak özelliği var, değil mi?”
“Mesela ne gibi ortak özellikler?” dedi annesi de. Kız başladı konuşmaya yok gökyüzüymüş yok özgürlükmüş konuştu da konuştu.
Bunu duyan Gök ve Maviş konuşmaya başladı.
“Gök haklı kız. Sen uçmaya çalışırken ben de yeryüzünden kaçmaya çalışıyorum.” Bisiklet gözlerini dikmiş havalandıkça havalanan uçurtmaya.
“Evet Maviş. Hep özgürlükten bunlar. Baksana şu mavi göğe. İnsana umut, mutluluk, sevinç veriyor.” Daha sonra Gök ıslık çalmaya başlayınca Maviş melodiyi tanıyıp ona eşlik etmeye başladı.
“Güzel günler göreceğiz çocuklar,
Motorları maviliklere süreceğiz,
İnanın güzel günler göreceğiz.
Motorları maviliklere süreceğiz çocuklar,
Güneşli güzel günler göreceğiz.”
İşte o an kız, bisiklet ve uçurtma yeni bir dünyaya adım attilar. Kız artık uçurtmanın ve bisikletin gözlerini, ağızlarını görebiliyor, seslerini duyabiliyordu. Üçü birden ayaklarına bakınca mor bir gökyüzünde asılı kaldıklarını anladılar. İşte o an başlarına üç elma düştü.
Biri kıza tüm cansız varlıklarla konuşma özelliği,
Biri Maviş’e uçma özelliği,
Biri de Gök’e kanat verdi.
Pelin KOCATÜFEK
10 Fen Sınıfı
Buca Sınav Koleji
