Atamı gördüm

Bugün belki de hayatımın en heyecanlı günüydü. Vatanımızın yüreği, kalbimin kahramanı olan Ata’mla sonunda tanışacaktım bugün. Dün gece hiç uyuyamamıştım. Umarım gözlerimin şişliğini fark etmezdi. Kıyafetlerimi giyer giymez aşağıya koştum. Mutfağa annemi bulmaya gittiğimde o orada değildi sadece masanın üstünde bir zarf vardı. Zarfa biraz daha yaklaştım. Zarfın üzerinde benim adım yazıyordu. Kimden olduğunu bilmiyordum ama kendimi tutamayıp zarfı açtım. Zarfın içinde güzel bir el yazısıyla yazılmış kısa bir not vardı. Bu yazının kime ait olduğunu anlayamamıştım ama hemen okumaya başladım.

“Merhaba Arda, ben sana kim olduğumu söyleyemem ama arkana bakarsan anlarsın…”

Hemen arkamı döndüm. Döner dönmez bacaklarım artık beni ayakta tutamıyordu çünkü o buradaydı! Sonunda Ata’mı gördüm!

Merhaba Arda! dedi büyük gülümsemeyle. Ne söyleyeceğimi bilemedim. Artık hiçbir şey göremiyordum. Çünkü ağlıyordum… Uzun zamandır yapmak istediğim bir şeyi yaptım. Ata’ma doğru koştum ve ona sıkı bir şekilde sarıldım. İçime mutluluk ve huzur doldu. Heyecandan titreyen ses tonumla:

Her şey için sana çok teşekkür ediyorum Atam! Sen gerçek bir kahramansın, benim kahramanımsın! demeye çalıştım ama sesim gidip geliyordu. O da bana geri sarıldı. Elleri sırtımı gurur ile yakıyordu ama bu ateşten hiç rahatsız değildim. Birkaç saniye sonra hemen geri çekildim ve ellerimi arkama sakladım. Heyecanım beni ele geçirmişti. Yüz ifademi görür görmez gülmeye başladı:

Sıkıntı yok, dedi kahkahaları arasında. Bunu demesi beni daha da çok utandırmıştı.

Seninle tanıştığıma çok memnun oldum Arda. Benim kim olduğumu biliyorsundur diye düşünüyorum, dedi. Ve yine o sıcak gülümsemesiyle gözlerimin içine baktı. Bu sefer ben de onu görmek istercesine gülümsedim…

Evet, bugün hayatımın en heyecanlı günü çünkü seksen üç yıl önce bugün Atam hayattaydı. O yıllarda çocuk olsaydım onu görmenin heyecanını en derin şekilde yüreğimde taşırdım. Yarın hayatımın en hüzünlü günü çünkü sen yoksun Atam. Bir daha o yıla gidip seninle tanışamazdım yeniden çocuk olamazdım…

İlke PEHLİVAN

5/B

Buca Sınav Koleji

Previous Post
Next Post

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir